21 maart 2021

GR 5A: Kustroute Wenduine – De Panne



GR5A: De Panne naar Wenduine = 61 Km wandelplezier.

De volledige “GR 5A Wandelronde Vlaanderen” is 575 Km lang.
Via de Brugse polders bereikt ze de kustlijn ter hoogte van Wenduine.


Vanaf Wenduine tot De Panne volg je 61 Km lang de kustlijn.
Soms loop je langs het strand, maar meestal wordt er voor een pad door de duinen gekozen.

Deze kustroute is misschien eens een aangename escapade tijdens je verblijf aan zee.
Een andere mogelijkheid is om per etappe er een daguitstap van te maken.
Hoe je het bekijkt, deze kustroute laat je eens met andere ogen naar onze kustlijn kijken.
Er valt veel meer te ontdekken dan je op het eerste zicht zou vermoeden, voor zij die iets meer zoeken dan pootjebaden, ijsje, pintje slurpen op de dijk….

Dan is deze kustwandeling een mooi alternatief voor curieuzeneuzen die wat meer ondernemingszin hebben.



TIJD is ONDERGESCHIKT aan de ambitie de streek wat grondiger te leren kennen.
Geschiedenis, aardrijkskunde, weetjes of gewoon een sappige legende voor onderweg?
Voor deze curieuzeneuzen is onderstaande knop ontwikkeld.

GR 5A KUST CURIEUZENEUS



Voor een korte impressie van wat er zoal te ZIEN is langs onze kust, klik gerust op onderstaande knop voor een korte fotoronde.

GR 5A KUST FOTO'S



Je kan de route normaal gezien probleemloos volgen via de wit-rode markeringen onderweg.

Je kan ze echter ook op de website van GR Paden downloaden en als GPX-track op je smartphone installeren.
Onderstaande knop leidt je naar het plannetje om te downloaden.

GR 5A KUST GPX






We hebben het parcours verdeeld in 4 etappes.

De zogenaamde kusttram van “de Lijn” zorgt ervoor dat iedere etappe zich nooit ver van een halte bevindt. Dit is een enorm logistiek en ecologisch voordeel om deze wandeling aan te vatten.

Je parkeert je wagentje ergens in de buurt van een tramhalte en je start je wandeling.

Bij het eindpunt spring je op de tram en je spoort op een ontspannen manier terug naar je vehikel.

De tramtarieven vallen reuze mee. Wij kochten een pakket van 10 M-tickets voor 18 Euro (prijzen zomer 2020).
Op die manier betaal je als koppel bvb. 3,60 Euro voor je rit van 1 uur.
Je laadt ze op je “smeurtfeun” en activeert het aantal tickets die je nodig hebt bij vertrek en ready is Freddy.




Je kan vóór De Panne het stuk “Romeinse vlakte” overslaan door op de N34 Adinkerke-De Panne rechtsaf te slaan wanneer je uit de Olmendreef komt.
Volg de tramlijn richting De Panne, dit is de Kerkstraat, 500 meter verder vind je reeds een tramhalte aan de kerk.
Op die manier bedraagt de etappe slechts om en bij de 10 Km.
Je kan eventueel ook nog wat doorwandelen en De Panne bezoeken, of uitblazen op het strand.



Voorbij De Panne buigt tijdens de 4e etappe de GR5A naar links en volgt het “Grenspad” de Franse grens.

Wanneer je uit de duinen op de Duinhoekstraat komt, kun je dan eventueel de Franse DK lijnbus nr 20 nemen om terug te keren naar het eindstation van Adinkerke (rechtover ingang Plopsaland).
Deze bus is de vervanger van de vroegere spoorlijn Adinkerke – Duinkerke en rijdt gratis tussen Leffrinckoucke en Adinkerke.
Stap op aan de grenshalte “Frontière”.
De uurregeling vind je via onderstaande link. Op zondag- en feestdagen kijk je best op het schema aan de halte.

https://www.dkbus.com/ftp/documents/L20-fiche%20horaire-5V-2020-21_09-20-web.pdf



Opgelet:
Deze 4e etappe wordt dan wel zo’n 18 Km lang en kiest bovendien meestal voor het mulle duinzand.
Reken dus maar op 6 uur stappen die dag.
Het laatste stuk door de “Romeinse vlakte” loont echter wel de moeite.
Het vormt een prachtig beschermd natuurgebied binnen een brede duinengordel.



Wij zelf hebben een alternatief pad uitgestippeld die ook een gedeelte van de “Romeinse Vlakte” doorkruist, maar iets minder lang is, ca. 15 Km.
Zie hiervoor in de beschrijving: ommetje van de Romeinse vlakte (15 Km)


ETAPPE 1 : WENDUINE – OOSTENDE

Afstand:                              15 Km
Datum:                                25/08/2020

Parkeren:                           Driftweg nr 35
                                          In die omgeving zijn er enkele parkeerplaatsen aan een nieuwe verkaveling.
Weer:                                 Om en bij de 20° C, maar bijna de hele tijd motregen

Verslag:


De kustroute GR5A is de verbinding tussen wandelroute Vlaanderen Noord en Vlaanderen Zuid.
De kustroute is een kortje, slechts 60 Km lang, onze kuststrook  is dan ook maar een kort streepje langs de Noordzee.

We hebben besloten deze keer wat meer gebruik te maken van het openbaar vervoer, we vullen 1 auto met 4 personen om mee naar de start te rijden.
Bij het einde van elke etappe zorgen we ervoor dat we niet zo ver van een halte van de kusttram uitkomen.
Aankomst voor vandaag wordt Oostende station, we rijden daarna terug tot halte Wenduine – Konijnenpad.

Een aanrader die kusttram: voor 1.8 Euro pp kun je 1 uur van “De Lijn” gebruik maken. Wij die dachten dat we de “smeurtfeun” konden wegtoveren komen op onze stappen terug. Om deze ommezwaai wat te verantwoorden verkondig ik dat we de “smeurtfeun” ook tot slaaf van ons hebben getemd, een slagzin die ik jaren geleden ook heb uitgesproken om te verkondigen dat ik nooit verslaafd aan de computer ging worden, maar dat ik die computer tot mijn slaaf had gemaakt. Nee, nee, we gingen niet meedoen aan die Windowsonzin, het ging onze tijd wel duren. Niet dus.
Na wat ges(m)urf op “tinternet” hebben we de App van de lijn geïnstalleerd en onze virtuele “M-tickets” besteld die je daarna online kan activeren. (wow: ik schrik van mijn eigen taalgebruik).

We beginnen dus deze 1e etappe rechtover het “Konijnenpad”, waar we onze eerste rood-witte markering zien. Links voor de paarden, rechts voor het voetvolk volgen we parallel de kust een mooi wandelpad die ons onder het gebladerte van een sprookjesbos richting De Haan zal voeren.

De GR is in De Haan gewijzigd vanaf juli 2020 en loopt nu als volgt:


Net vóór De Haan steken we de 4 vaks over, gaan de Waterkasteellaan in om dan verder links af te slaan in de Prinses Astridlaan.
We komen uit op een pleintje waar Einstein op een bankje een boek aan het inkijken is.
We gaan rechtdoor de Normandiëlaan verder in en komen uit op de concessiewijk.
Linksaf de Leopoldlaan, voorbij het grote Astorhotel en we komen uit aan de “Art Nouveau” tramhalte van De Haan.
De enige overgebleven tramhalte in deze stijl van onze Belgische kust, dateert van 1902, en werd gebouwd tijdens de zogenaamde Belle Epoque de bloeiperiode van handel, de opkomst van de middenklasse, nieuwe uitvindingen kortom een totaal nieuwe maatschappij in wording.

De benaming “Belle Epoque” kwam er na de gruwel van de 1e wereldoorlog waarin met nostalgie werd teruggekeken naar de jaren van voorspoed en vrede in Europa tussen pakweg 1890 en 1914.
Een veelzeggend kunstwerk van deze positieve vernieuwende stijl die bij ons en in Frankrijk wordt aangeduid als Art Nouveau, in Duitsland de Jugendstil, vind ik dit werkje van Alfons Mucha veelzeggend.
Het straalt elegantie uit, is decoratief, zwierig, een ware ode aan de schoonheid, bloemen en gestileerde natuur.

Mucha                                              Tramhalte in De Haan

We dwarsen de tramlijn, gaan over de baan en komen uit op de markt. Rechtsaf en even verder terug rechtsaf naar omhoog de bosjes in langs het zgn “Pad van De Haan”.
Vergeet bij een kippenren niet naar rechts af te slaan wat meer het bos in, want wit-rood is ook hier weer met diverse andere indicaties overspannen. Een echt heel aangenaam stuk onder de bomen die ons wat van de miezerige regen beschermen.

Vosseslag:
Rechtsaf, naast het golfterrein nemen we de voetgangersbrug over de drukke Koninklijke Baan om recht op zee uit te komen.
Beneden zien we “Mon de strandjutter” droevig voor zich uitijken in de regen met mondmasker aan.
Linksaf nu via het strand richting Oostende. Ietwat voorovergebogen tegen de Westenwind die steeds harder begint te waaien ploeteren we verder.
 
We bereiken het naaktstrand van Bredene.
Geen nudisten, ze hebben Coronaverbod gekregen dit jaar, het zou vandaag trouwens ook niet gelukt zijn zonder 1 stukje textiel aan je lijf.
 Hoewel het water nog steeds 21°C zou meten, bevindt er zich niemand op het strand behalve wij en enkele andere aangespoelde wandelaars. De redders zijn wel op post, als ze zich niet verscholen houden achter hun barak, ruimen ze wat zand of voetballen wat om zich warm te houden. Hun groene vlag wappert eenzaam in de wind.
Op het einde van het naaktstrand, zien we op ons plan dat het GR pad eigenlijk al een heel stuk niet meer via het strand loopt. We besluiten bij de doorgang linksaf te slaan.
Wanneer we bijna aan de Koninklijke Baan uitkomen, nabij tramhalte Renbaan, kunnen we rechtsaf een verhard pad volgen langs de duinen.
Er wordt hier naar hartelust gejogd, als wandelaar wordt je dan door die sportieve heren bijna in de duindoornen geramd, maar anders is het hier wel aangenaam wandelen.


Bij Bredene campings gaan we rechtsaf terug naar het strand.
We kunnen achter een muurtje van de redderspost ietwat beschut voor de wind ons broodje smossen.
 
Langs de dijk passeren we de tekeningen van de Oostendse striptekenaar Kamagurka en vriend Herr Seele waarop de windmolens worden gepropageerd.

Nabij Fort Napoleon klimmen we links weg van het strand en komen bij het Visserijdok.
Er ligt 1 afgestorven vissersboot aangemeerd die er uit ziet alsof hij sedert de jaren ’70 niet meer op zee is geweest. Een en al gekletter van drilboren en kranen tussen grote blokken stenen, temidden dit feestgedruis merken we het oranje bordje “Veer”.
Een troosteloze havenbuurt hier, wat verder vergezelt een verroeste ijzerconstructie in een droogdok ons naar het bootje.
Plots metershoge Chinese vazen: een magnifiek in “trompe l’oeil” beschilderde hangar brengt hier wat kleur in deze troosteloze buurt

De veerboot brengt ons over de havengeul.
We passeren de mastodont van Jan de Nul die in de haven ligt te wachten op de pilonen van de windmolens die ze op de Thorntonbank gaan plaatsen.

Na 5 minuutjes staan we aan de overkant.
Voorbij de kerk tot aan het station.

Het volgende vervoermiddel staat al klaar, onze tram.
Hop on, de tickets activeren, na wat gesakker lukt ook dat, en we sporen terug richting Konijnenpad.
Hoewel deze keer het weer niet echt van de partij was, vonden we het toch een echt leuke wandeling. De koffie in de thermos was nog warm, de zon kwam zowaar al wat door de wolken priemen, van uit een zilverpapier toverde een fee een lekkere appelcake naar boven, ….. wat moet een mens nog méér?

ETAPPE 2 OOSTENDE – MIDDELKERKE

Datum: Dinsdag 1/9/2020
Afstand:              15 Km

Parkeren:           Niet ver van het Maria Hendrikapark, kan je kiezen tussen 2 gratis parkings.
                          Langs de Graaf Desmet Denayerlaan of op het 3e en 23e Linieregimentsplein.
                          Beiden zijn in de omgeving van het grote gele gebouw van de Marine.

Weer:                   Het eerste uur bewolkt, rond de 20°C, maar geen regen. Later mooie opklaringen.

Verslag:

We vinden royaal veel parkeerplaats langs de Graaf De Smet de Naeyerlaan. We staan aan de rand van het Maria Hendrikapark en vinden er direct de rood/witte strepen die ons verder langs de kustroute zullen leiden.
We cruisen door een verrassend mooi stadspark, om iedere hoek duikt er een vijver op, een groene long op wandelafstand van het station.


Wanneer we het stadspark verlaten, gaan we via een brug over een 4 vaksweg, de hoofdtoegang voor auto’s naar Oostende centrum.
Wij gaan rechtdoor en volgen de Koninginnenlaan.
We passeren een houten complex, de Koninklijke stallingen van Oostende.
Een rij laag spuitende fonteintjes begeleidt ons recht naar zee.
We zien het achterhoofd van Leopold 2 boven een immens gebouw uitsteken.
De Koninklijke Gaanderijen, werden in 1900 gebouwd in L vorm en waren in eerste instantie bedoeld om Leopold 2 zijn chalet met de Wellington renbaan te verbinden.
Later werden ze tot 400 meter verlengd om de gegoede badgasten tegen de gure natuurelementen aan onze Belgische kust te beschermen.
Een noodzaak om de bleke huid van de edele dames en heren niet rosé te laten worden, ze hadden immers nog geen factor 50 om zich mee in te smeren.
In de jaren ’30 werd het thermale paleis  er nog bijgebouwd, het was nog niet voor iedereen crisis zoals je merkt aan de typische Belle Epoque stijl.

De wandeling volgt verder de dijk richting het spuuglelijke Mariakerke, de Palinghuizen van Mariakerke bij Gent zijn architecturaal nog verfijnd te noemen in vergelijking met deze hoogbouwmonsters van beton en glas.

 Net voorbij de laatste building steken we bij tramhalte Ravelingen de baan over en gaan linksaf naar het kerkje van OLV ter Duinen, een verademing na het kunstwerk van onze betonschijters.
Een stemmig kerkje met een opvallende vloer in “kubusperspectief”.

 Op het kerkhof liggen kriskras wat verspreide graven, waarvan ééntje met de naam James Ensor.
De man begon te schilderen tijdens de opkomst van de impressionisten, maar zou zich vrij vlug naar het symbolisme ontwikkelen. Een heel productieve kunstenaar, naar schatting een 800-tal werken, die vooral uitdrukking aan zijn zielsroerselen wou geven.
Beroemd zijn de series “maskers”, waarmee hij bedoelt dat de mensen nooit hun ware gelaat tonen. De Belle Epoque was een waterval aan nieuwe kunststijlen en pioniers zoals Ensor werden niet altijd gunstig ontvangen wat zich bij hem tot een afzetten tegen de maatschappij vertaalde.

Net achter de duinen volgen we een geasfalteerd wandel/fietspad tot in Raversijde.
We duikelen in het Provinciaal Domein voormalig verblijf van Prins Karel, dépanneur van dienst die  aangesteld werd als regent, waarnemende koning, in de periode na de bevrijding tot 1950.
Karel was de jongere broer van Leopold 3 en laatste Graaf Van Vlaanderen.
Hier in Raversijde trok hij zich terug en hield zich bezig met tekenen en schilderen tot aan zijn dood in 1983.
Het domein had hij 2 jaar voor zijn dood aan de Belgische staat verkocht.
Tegenwoordig is er een oorlogsmuseum in de verspreide bunkers ondergebracht.
Enkele zitbanken in de zon bij de ingang nodigen ons uit de picknick te nuttigen, even kijken:
Jawel, ….tomaat vandaag!

Na de lunch gaat de wandeling verder de natuur in.
Langs een verhard duinenpad passeren we regelmatig relicten van de Atlantikwal. het zijn de Warandeduinen net buiten Middelkerke Bad.
In de Louis Logierslaan gaan we eventjes linksaf om bij tramhalte de Krokodiel uit te komen.

We sporen terug naar Oostende station. Trouw als een hond volgen we wit/rood tot aan de auto, want we willen geen meter afwijken van de geplande route.
We passeren de jachthaven en de Mercator en komen uit bij het gele gebouw van de Marine, een vroeger opleidingscentrum voor de mijnenvegers.

ETAPPE 3 MIDDELKERKE – OOSTDUINKERKE

Datum:                8 september 2020
Afstand:              18 Km

Parkeren:           In de Louis Logierlaan vinden we plaats op 100m van tramhalte Krokodiel.

Weer:                 Bij vertrek om 8 uur, heel lichte motregen en bewolkt.
                           Bij vertrek van de wandeling, droog maar zwaar bewolkt en voelbare wind bij 18°C


Verslag:


We hebben het wagentje geparkeerd op enkele meters van ons beginpunt waar we de wit/rode tekens gaan volgen. Het is bewolkt, niet koud maar ook geen weer om lang stil op een bankje te zitten. We doen er dus best aan te beginnen stappen, op de hoek van de Kousestraat zitten enkele hotelgasten ons wat meewarig aan te kijken naar die 4 vroege stappers op een grijze ietwat kille morgen. Ze bijten nog eens in hun knapperige croissant en neem een slok warme koffie, de damp slaat zachtjes op de ruiten.
We dwarsen de N318 Oostende-Nieuwpoort en vervolgen de wandeling doorheen een typisch polderlandschap, onwillekeurig doen wolken en wind me hier aan Jacques Brel denken:

Avec un ciel si bas qu’un canal s’est perdu
Avec un ciel si bas qu’il fait l’humilité
Avec un ciel si gris qu’un canal s’est pendu
Avec un ciel si gris qu’il faut lui pardonner
Avec le vent du nord qui vient s’écarteler
Avec le vent du nord écoutez-le craquer
Le plat pays qui est le mien

En jawel we bereiken het kanaal, dit van Plassendale-Nieuwpoort bij de Rattevallebrug.
Een binnenvaarder haalt ons traagjes in, hij vaart rechtdoor via de St Jorissluis naar de binnenhaven van de Ijzer in Nieuwpoort.
Deze sluis dwarst eigenlijk de oude kreek van Nieuwendamme


Wij blijven echter het kanaal van Plassendale volgen. In de bocht naar rechts is er een jachthaventje en passeren we enkele geduldige vissers.
Via de Gravensluis bereiken we de zogenaamde Ganzepoot, een ingenieuze zwaaikom waar verschillende kanalen en Ijzer samenkomen.
Een complex systeem van sluizen en vannen houden het waterpeil in de kanalen en in de polders onder controle en houden de getijen in toom.
Koning Albert 1 houdt op de andere oever hier alles in de gaten van op zijn paard.

 
We omcirkelen het monument, onderaan bevindt zich het oorlogsmuseum. Aan de ingang het beeldhouwwerk “Handen” gekapt door Willem Vermandere, wie anders dan hij kan de verhalen van de Westhoek het best vertellen, uitbeelden, bezingen.

We gaan verder en volgen de linkeroever van de havengeul.
We passeren de vismijn en daarna de oude haven die er wat troosteloos bij ligt.
Waar zijn de vissersboten, het geroep van visventers in de kraamkes?

De “Poolreiziger” een kunstwerk in Cortenstaal van Freddy Cappon, als herinnering aan Dixie Dansercour die ons recht naar zee begeleidt.

We gaan over het “Kattensas” waar de oude Veurnse vaart in de Ijzer uitmondt.
Hier deed Ir. Cogge een eerste poging tot onderwaterzetting in oktober 1914, die echter mislukte omdat dit kanaaltje te weinig debiet had.
Het was uiteindelijk binnenschipper Geevaert die het Veurne Ambachtverlaat van de Noordervaart saboteerde (tussen Ijzer en Kanaal naar Veurne-Duinkerke) en de inundaties van de Ijzer in gang zette.

We wandelen nu op een breed plankier, links een kompleet een nieuwe sjiek aangelegde wijk met er tussen een immens grasveld.
Rechts zicht op het natuurgebied aan de overkant van de Ijzer. Even verder spotten we een 10-tal zeehonden.

Op het eind linksaf volgen we de dijk.
Wil je echter de grote gouden schildpad van Jan Fabre (searching for utopia) bekijken, volg dan vóór de zeedijk de Lombardsijdestraat. Vervolgens 1e straat links, dienstweg Havengeul, en je komt op een pleintje (centrum Ysara) waar de imposante schildpad fel in je ogen schijnt.


Bij Groenendijk draaien we al direct de Kartuizerduinen in, je komt er al direct een eerste imposante bunkertegen van de Atlantikwal.

Wat verder wordt onze duinenwandeling een 2-traps raket:

De 2e duinenrij  “Ter Yde” wekken de indruk van een zandwoestijn volgens onze folder, maar valt eigenlijk best wel mee.
Iets verder rechts ligt het natuurgebied “de Spelleplekke”, naar het schijnt zou er zich hier een volledig dorp onder het bevinden.


Even verder een korte onderbreking, we passeren langs Mariapark een woonwijk, maar een eindje verder duiken we alweer de duinen in.

Het belooft de langste, maar ook lastigste strook van de dag te worden. In deze “Plaatsduinen” gaat het de hele weg door het mulle zand. Af en toe eens speurend naar het juiste konijnenpad, echter meestal volgen we de voetstappen van paarden die hier ook eens komen wandelen.


We komen uiteindelijk bij het kerkje van Oostduinkerke waar een uitgemergelde Jezus d.m.v zware ijzeren pinnen in de voorgevel verankerd hangt. Eerlijk gezegd lijkt me dit nog een stuk pijnlijker dan de man zijn kruisweg.

De volgende duinenrij “Witte Burg” heeft een verhard pad, weldra komen we bij het waterwinningsgebied van de “Doornpanne”.

We gaan hier rechtsaf om naar tramhalte Schipgat te wandelen.
Over de laatste 5.5 Km duinenavontuur lag onze gemiddelde wandelsnelheid al een stuk trager: we hebben er een dikke 2 uur over gedaan! Het was wel de moeite waard, ik vond het eigenlijk wel het mooiste stuk tot nu toe.

ETAPPE 4 OOSTDUINKERKE – ADINKERKE

Datum:                14 september 2020
Afstanden:             
Tot aan de Kerkstraat (Calmeynbos) = ca. 10 Km
Calmeynbos + stukje Romeinse Vlakte = ca.15 Km
Tot aan de Franse grens = ca.18 Km

Parkeren:           Doornpannestraat, rechtover bezoekerscentrum waterwinningsgebied

Weer:                   Uitzonderlijk mooi nazomerweer, start rond de 16°C om 9u 30
                             Bij aankomst rond 16 uur, dikke 26°C, de auto geeft zelfs 30°C aan op de terugrit.

Verslag:

Vandaag profiteren we van een nazomertje met de klemtoon op zomer, er worden temperaturen voorspeld tot 30°C in het binnenland.
De Doornpannestraat is makkelijk te vinden, nl waar je de “Peniche” ziet verschijnen langs de kustbaan Oostduinkerke-Koksijde.
Peniche en Normandie zijn sierlijke gebouwen in de vorm van een pakketboot. Ze werden gebouwd in de jaren ’30 en beten de spits af voor de eerste toeristische vernieuwingen langs de westkust. Ze werden vooral gebouwd om Franse toeristen te lokken, vandaar dar hun “mooiste” kant naar Frankrijk wijst.
Even verder bij het waterwinningsgebied de Doornepanne, vind je een 30 tal parkeerplaatsen en dus geen probleem bij ons vertrekpunt.
De ezeltjes heten ons al welkom nog voordat we het hekken openklappen om de duinen te gaan verkennen. De vroege ochtendzone schildert blauwe tinten over het zand, 4 lange schaduwen schuifelen langzaam door de Pannedoornduinen. Wat een prachtige start, in onze euforie krijgen we goesting om iedere lichtinval te fotograferen.

Na wat klimwerk een mooi uitkijkpunt met oriëntatiepijlen, we kijken over een mooi stukje natuur waar beneden een vijver ligt. Ietwat raar midden in een duinengebied, het lijkt een soort oase, maar we bevinden ons nog steeds in een waterwinningsgebied.

Vanaf 1948 werd deze nattere duinzone een waterwinningsgebied, de zone werd een stuk droger en de vegetatie paste zich aan: oa duindoorn neemt de bovenhand. Om de verspreiding van deze stekelige struik tegen te gaan eten we dadelijk enkele oranje besjes, naar het schijnt bevatten deze heel veel vitamine C en dat smaak je inderdaad. Een goede nasmaak en dorstlessend, hoe het door ons spijsverteringskanaal zal onthaald worden weten we misschien reeds deze namiddag.

Een 20-tal minuutjes later bereiken we de “Hoge Blekker”, we stuiven hem naar beneden tot op een baantje die we oversteken en gaan dan door een bosje.
Bij de laatste boompjes zoeken we een verdroogde boomstam uit, de ideale zitbank voor de lunch, het is ondertussen reeds middag en de zon begint zijn best te doen.


Na de middag wisselen duinen, dichter begroeide zones met struiken en/of lage boompjes af.
Tussen Koksijde en St Idesbald, staat rechts een houten gerestaureerde molen, de “ Zuid Abdij-molen”.
Op een boogscheut bevinden zich de ruïnes van de oude Duinenabdij. Tijdens de Middeleeuwen een vooraanstaande Cistercënzerabd

PS: St Idesbald is genoemd naar de 3e Abt van de Duinenabdij.

Via de Noordduinen wandelen we verder naar Oosthoek.
Vervolgens het Natuurreservaat Oosthoek, waar we merendeels in de schaduw kunnen lopen.

  • Zij die de wandeling hier willen stopzetten, gaan rechtsaf en volgen de tramlijnen via de Kerkstraat richting De Panne.
  • Zij die doorwandelen volgen onderstaande uitleg, ga rechtdoor en reken op een kleine 5 Km. extra.
  • Zij die nog wat verder willen doorcruisen en via het “grenspad” de Franse bus willen terugnemen, moeten vanaf dit punt 8 Km extra rekenen.

Alternatief 15 Km wandeling = ca. 5 Km extra.


Bij verkeerslichten op de N34 De Panne – Adinkerke, gaan we rechtdoor over de tramlijn en komen in het “Calmeynbos”.
Heerlijk wandelen op een breed goed stappend pad onder de bomen.
We volgen nog steeds de GR5A, die echter straks zijn eindpunt zal bereiken
.
Op het eind van het Calmeynbos, nog eens door het zand, komen we in de Krakeelduinen.
Niet zo lang door het zand ploeterend, bereik je terug de bomen.
Even verder een situatieplan met de opmerking dat U zich nu in de Westhoek bevindt. 
U bevindt zich hier. ???

Na een kleine studie van de paadjes, het aftoetsen aan View Ranger navigeersysteem, een kort overleg en het gevoel, of was het overmoed, dat we nog wel een stukje extra aankunnen doet ons besluiten om een “alternatief tourke” op de “Romeinse Vlakte” te ondernemen alvorens terug naar de kusttram te gaan.

Beschrijving ommetje langs de Romeinse vlakte:

Vanaf het eindpunt van de kustroute bij de wandelboom, zou ik toch graag laten noteren dat je vanaf hier een navigatieapp gebruikt! Verkeerd lopen in deze uitgestrekte duinen is perfect mogelijk, terugkeren om het goede pad te vinden is lastig in het mulle zand!

Op het eind van de Olmendreef steken we de tramsporen over en gaan het Calmeynbos in.
Bijna op het einde van het bos linksaf langs de bosrand. Even verder rechts klim je naar de Krakeelduinen. Het gaat wat op en af, meestal door het mulle zand tot op een kruispuntje met wandelboom onder de bomen. Dit is het einde van de kustroute, wil je de GR5A verder volgen, dan ga je naar links, zo bereik je ook verder het tramstation van Adinkerke.
Nieuwsgierig als we zijn besluiten we echter nog een eindje verder door te wandelen langs de GR 122 Littoral.
Een beetje verwarrend, de wegwijzer E9 wijst naar rechts, maar dit is gewoon om naar een uitkijkpunt 100 m verder te wandelen.
Daarna kom je terug op je stappen en gaat 10 meter voorbij de wandelboom rechtsaf naar beneden.
Op de hoek staat wanneer je je leesbril hebt bovengehaald “Littoral”. Het pad slingert wat naar beneden tot in zo’n duinenpan. Een stevig klimmetje door het mulle zand en je wordt boven beloond met alweer een prachtig uitzicht op de brede duinengordel. Aan de einder zie je Bray Dunes.
Je wandelt langs het “Helmenpad”, een aanduiding heb we niet gezien en verwacht nu ook niet echt een verhard pad. Je blijft hier een hele poos in het mulle zand van de Romeinse vlakte ploeteren.


Wat verder bereik je weer een zandpan, waar wit-rood rechtsaf vervolgt, wij gaan hier linksaf (paaltje is hier op de top GEEL geschilderd!).
Niet veel verder weer een Carrefour met 3 zijwegen in het zand: kies voor de linkse optie ( even verder zul je merken dat het paaltje nu op de top GROEN geschilderd is).

Dit zou het “Ligusterpad” moeten zijn, echter weer géén naambordje te vinden.
Negeer verder een pad links en daarna het pad rechts, devies: altijd min of meer rechtdoor.

Bijna op het eind van het natuurgebied ga je op een T naar RECHTS.
Je wandelt nu door een bosje, op het einde van het pad staat een groot groen hekken die het natuurgebied afsluit.

Linksaf nu op een asfaltweg.
Je bereikt weldra een grotere weg (Duinhoekstraat)die je oversteekt via het zebrapad en je komt in de Langgeleedstraat.
Net voor de spoorweg (NMBS), linksaf de Zwartenhoekstraat in.
Na enkele hectometer zijn we al blij dat we naast Plopsaland de tramterminus zien.

Info voor de 18 Km wandelaars van het “grenspad”:
Zelfde aankomstplaats van de Franse DK buslijn 20.

Quotering:
Zonder overdrijven 9,5 à 10/10. Zonder meer de mooiste wandeling die je langs onze Belgische kust kunt ondernemen, maar ….wel lastig door de grote stroken mul zand.
’s Avonds hebben we dan ook prima geslapen.





Kon je niet genoeg krijgen van onze kustroute?

ALTERNATIEVE VERBINDINGSROUTE
Van Knokke-Heist naar Wenduine, 18 Km.






Deze wandelroute is de ontbrekende schakel tussen Knokke en Wenduine om je de volledige kustlijn te laten ontdekken.
Het alternatief langs de Oostkust is zeker minder spectaculair qua natuurbeleving, maar laat je toch enkele minder bekende hoekjes van onze meer bebouwde kustlijn ontdekken.

Je doorkruist de haven van Zeebrugge waar je oa. het nieuw aangelegde “plankier” naast de oude “muur” ontdekt. Dit stuk vormt onderdeel van de “Saint George’s Day” wandeling, een herinnering aan de aanval door de Engelse marine in april 1918.
Wie de VRT-serie “Beau Séjour” heeft gezien, zal langs het parcours allicht enkele beelden herkennen in Zeebrugge haven.
Deze etappe is 18 Km. lang, maar stapt een stuk vlotter aangezien je hier minder zand onder de voeten geschoven krijgt.



Verslag alternatieve etappe Oostkust

Datum:                Dinsdag 22 september 2020
Afstand:              18 Km
Parkeren:           Parking station Knokke (betalend en duur)
                           Er zijn wel alternatieven in de buurt.

Weer:                   Eerst mist, na een uur wandelen vrij goed opgetrokken en in de namiddag zonnig
                             bij ca. 24°C. Een laatste warme dag op deze 1e herfstdag!

Verslag:

Na ons wagentje op de parking van Knokke station te hebben achtergelaten, stappen we langs de Knokkestraat parallel de treinsporen naar het westen.
Daarna volgen we een fietspad tussen de sporen en een nieuwe woonwijk met volkstuintjes in Duinbergen.
 
Op het eind linksaf via een tunneltje onder de sporen door en vervolgens rechtsaf waar het meer van Heist opduikt. Er wordt je direct duidelijk gemaakt dat dit privéterrein is: bordjes die je met artikels uit het strafwetboek waarschuwen dat dit terrein niet betreden mag worden!
We zijn al content dat er geen “Mechelaar” over de draad springt, het schuim uit de muil, gemene donkere ogen op ons gericht om ons bij de keel te grijpen en uit te schakelen, zijn rechterpoot op onze schouderbladen rustend, wachtend op zijn baasje die ons grijnzend in de combi zal gooien: flink Barry, flink,… af jongen, ze zullen het nu wel gesnapt hebben.
Zonder kleerscheuren passeren we de tennis, een begraafplaats, gaan weer een woonwijk door en volgen nog steeds parallel de treinsporen.

Bij de weg Ramskapelle-Heist gaan we rechts om dan onder de sporen linksaf te gaan naar de haven van Zeebrugge.
Deze brede baan is jàren dé toegangsweg voor zwaar vervoer naar de haven geweest vóór de komst van de A11.

Net over het goederenspoorlijntje die oa vrachten auto’s van- en naar Carcenter brengt, gaan we links een grindpad op, een leuk stukje:
Rechts en voor je zie je de haveninstallaties, links een natuurgebied die veel lager ligt.
Dit stukje natuur zijn de vroegere kleiputten van Heist, het zijn de sporen van vroegere ontginningen door steenbakkerijen tijdens de woeste huizenbouw van de jaren 1950-1970.
Tegenwoordig een natuurgebied van 22 Ha, die aansluit met het “Sashul” aan de andere kant van de Gustave van Nieuwenhuysestraat.
Door de vele plassen met rietkragen is het een geliefd gebied voor de vogelliefhebbers.

 Via een fietstunneltje klimmen we naar het rond punt.
Onze Meetjeslandse “Blinker” en “Stinker” monden uit achter de zeesluizen van het brede “Verbindingsdok”.

De “Stinker” en “Blinker” broederlijk naast elkaar
Verbindingsdok
Het grote kluwen van Zeebrugge haven

We gaan over de brug bij de Pierre Van Damme zeesluis, hier begint de achterhaven van Zeebrugge.
De sluis maakte het vanaf 1985 mogelijk de grote autocarriers te laten passeren.
Enorme mastodonten varen hier via het verbindingsdok verder het binnenland in naar het Zuidelijke insteekdok die tot aan de A11 reikt.

Over de brug eventjes rechts en 100 m verder via een trapje links naar beneden nemen we de Evenedijk Oost.
Langs deze straat bemerken we een opmerkelijk “schelpenhuisje”.

We gaan het centrum Van Zeebrugge in en passeren het gemeentehuis en de kerk.

We steken de 4-vaksbaan en tramlijn over en gaan recht op de vismijn af. Er resten enkel nog viswinkels in deze straat. Zelfde verhaal als in Nieuwpoort, vis is niet meer rechtstreeks te koop van visser naar particulier, er moet her en der wat blijven plakken in andere zakken.

Achterkant van de vismijn: de vissersboten zijn nagenoeg allemaal verdwenen. Wat rest is een jachthaventje.

We vervolgen ons parcours langs de dokken en komen op de 4 vaks uit bij de oude rammelende brug aan de Visartsluis.
We volgen de drukke kustbaan tot aan de verkeerslichten en gaan dan rechtsaf richting zee.

De residentie “Palace” is onze baken, op de hoek van de zeedijk.
Dit eclectische gebouw dateert van net voor de 1e wereldoorlog en staat nu te koop.
Vanaf hier kun je rechtdoor de nieuw aangelegde “Saint George’s day” wandeling maken. Een gedenksteen herinnert je aan de raid van de Britse marine 23 april 1918 op de haven van Zeebrugge.

Dit hotelletje is momenteel gesloten en staat nu te koop, bel gerust voor een afspraak bij je vertrouwde immokantoor.

We gaan een eindje langs de oude muur en volgen het nieuw aangelegde pad. Er ontstonden “nieuwe” duinen door het overvloedig opgespoten baggerzand uit de haven.
Bij laag water is het hier een héél eind stappen tot aan het water!
Op het mooie plankier naast de oud “muur” nemen we onze lunch.
Aan de einder lijkt Blankenberge nog een heel eind weg.

We keren terug naar de zeedijk en gaan verder westwaarts, richting Blankenberge.

Op het einde van de dijk duiken we de duinen in, mul zand doorheen de zogenaamde “Fonteintjes”.
Op een T dalen we rechtsaf naar het strand. We spartelen de schoenen uit en lopen blootsvoets naar Blankenberge (deze Mont Blanc van de kust ligt 15 meter boven zeeniveau).
Eerst bereiken we de “Pier”, café, feestzaal, …


Het volgende bouwsel is het “Staketsel”. Hier nemen we voor 1 Euro het overzetje naar de overkant (we hebben nog chance want eind september stopt het seizoensbootje zijn vaart).

Aan de overkant volgen we nu verder het Schelpenpad naast de duinen en parallel de 4 vaks.

We passeren onder een merkwaardig houten brugje, “Wrakhout” genaamd.


Even verder komen we op het eind van de wandeling aan de rand van Wenduine.
We staan nog maar pas op het perron Manitoba wanneer onze “kustrups” reeds komt aan gewaggeld.

Quotering:

Tot in Zeebrugge veel bebouwing, nogal wat fietsverkeer en eerder saai wandelen.
De haven is altijd eens leuk om door te wandelen, je krijgt toch steeds dat ruimtelijk open gevoel, vrijheid, bedrijvigheid, vis- en dieselgeur, een internationaal tintje, ontdekken, reizen, ….
en dit zeker als het mooi weer is en het water in de haven groen kleurt.
Een mooi stukje duinen tussen Zeebrugge en Blankenberge.
Blankenberge: de pier, het overzetje, weinig volk op het strand, maar vooral het zonnetje doen deugd.
Het vervolg naar Wenduine langs het schelpenpad is ook een aangename verpozing.
De wandeling viel me een stuk beter mee dan eerst verwacht, het weer was zeker 1 punt extra:

Score 8,5/10



Klik op onderstaande knop voor een plannetje.

ALTERNATIEF OOSTKUST GPX